σε καθηλώνουν. Είναι μόλις 28 ετών, αλλά έχει ένα συμπύκνωμα σκέψης και γλυκύτητας στο πρόσωπό της που θα το ζήλευαν πολλοί. Αυτή η νεαρή ηθοποιός νιώθεις ότι κουβαλάει μια σφραγίδα ιερή, τη σφραγίδα του ταλέντου.
Το όνομά της ακούστηκε πολύ τις τελευταίες μέρες, εξαιτίας της προκλητικής αφίσας που κυκλοφόρησε για την προώθηση της θεατρικής παράστασης «Blasted-Ερείπια» που συμπρωταγωνιστεί και θα ανέβει στις 27 Μαρτίου στο θέατρο Πορεία.
Ο λόγος για τη Λένα Παπαληγούρα, την κόρη του πρώην υπουργού της ΝΔ Αναστάση Παπαληγούρα, η οποία μαζί με τους ηθοποιούς Ακύλλα Καραζήση και Μιχάλη Αφολιάνο, εμφανίζονται γυμνοί, κάνοντας πολλούς να πιστέψουν ότι αυτό είναι μια πρόγευση των τολμηρών σκηνών που θα υπάρχουν στη νέα παραγωγή.
Αυτό το προκλητικό έργο, το πρώτο της σπουδαίας συγγραφέως Σάρα Κέιν «είναι μια κραυγή για την οδύνη του ανθρώπου, τη μοίρα του», εξομολογείται στο «Εθνος της Κυριακής» η Λένα Παπαληγούρα. «Αποτελεί ένα βαθιά ανθρώπινο μανιφέστο».
Οι διακρίσεις
«Το έργο της Σάρα Κέιν είναι ένας οδυρμός για την ανθρώπινη μοίρα. Ως προσωπικότητα αυτή η σπουδαία συγγραφέας έχει την τάση να συγκρούεται με το αδυσώπητο και να μιλάει για τους απαρηγόρητους ανθρώπους. Το έργο γράφτηκε το 1995, αλλά η σύνδεσή του με το σήμερα είναι συγκλονιστική».
Στη θεατρική παράσταση η Λένα Παπαληγούρα υποδύεται την Κέιτ, τη μοναδική γυναίκα του έργου. Το έργο ξεκινά με ένα φαινομενικά ρομαντικό τετ α τετ της Κέιτ με τον φαινομενικά αταίριαστο μαζί της Ιαν και καταλήγει σε κλιμακούμενες πράξεις ψυχικής και σωματικής βίας, ενώ έξω ξεσπά ένας πόλεμος. Καθώς ο χρόνος κατακερματίζεται κάτω από τα ερείπια των σωμάτων κάνει την εμφάνισή της η απεγνωσμένη ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη.
Τη ρωτάμε για τις γυμνές σκηνές που υπάρχουν στη θεατρική παράσταση και όλον αυτόν τον ντόρο που δημιουργήθηκε τις τελευταίες μέρες μετά την κυκλοφορία της αφίσας. Η ίδια δεν «μασάει» τα λόγια της και απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
«Είμαστε μια πολύ καλή ομάδα. Αν δεν υπήρχε ατμόσφαιρα δημιουργίας μεταξύ μας, δεν θα μπορούσε να ανέβει αυτή η παράσταση. Ολο αυτό που θα δείτε έχει μια φοβερή εικαστικότητα. Οι εικόνες που περιγράφει η Σάρα Κέιν είναι σχεδόν αρχαίες, που τις δανείζεται από τα αρχαία ελληνικά έργα, από το παραδοσιακό θέατρο Καμπούκι της Ιαπωνίας. Εικόνες όμως που μεταμορφώνονται και γίνονται σύγχρονες από τον Δημήτρη Τάρλοου που σκηνοθετεί την παράσταση.
Ειλικρινά πρόκειται για μια υπέροχη δουλειά. Επίσης, νιώθω πολύ τυχερή και για τους συμπρωταγωνιστές μου. «''Ξεγυμνώνουμε" την ψυχή μας και αυτό είναι το πιο σημαντικό για εμένα και το πιο δύσκολο πράγμα στο θέατρο. Από την παράσταση αυτό πρέπει να κρατήσει κάποιος και όχι τις ελάχιστες σκηνές που εμφανιζόμαστε γυμνοί. Ολη αυτή η ιστορία που δημιουργήθηκε είναι αξιοπερίεργη. Το γυμνό είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μας, όταν θέλεις να δείξεις έναν βιασμό, γιατί να σοκάρει μια γυμνή σκηνή; Ενα γυμνό μπορεί να είναι πολύ καλαίσθητο, πραγματικό έργο Τέχνης, αλλά υπάρχει και η περίπτωση να γίνει απλά και μόνο για να προκαλέσει. Εχω δει άπειρες παραστάσεις όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό με ηθοποιούς που εμφανίζονται γυμνοί στη σκηνή. Εμένα δεν με σοκάρει, αλλά και αναρωτιέμαι ποιον πραγματικά σοκάρει. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κινηματογραφικές ταινίες. ''Η ζωή της Αντέλ'', για παράδειγμα, είναι μια υπέροχη ταινία».
Οι ανησυχίες της
Η ηθοποιός μοιράστηκε και τις ανησυχίες που έχει γι' αυτό που συμβαίνει γύρω μας λόγω της κρίσης, την ανεργία των ηθοποιών, το γεγονός ότι πολλοί νέοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, τις πολιτικές εξελίξεις, ενώ δεν έκρυψε και την ανησυχία της για την άνοδο των ποσοστών της Χρυσής Αυγής.
«Η αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής με φοβίζει. Είναι κάτι ακραίο. Προσωπικά καταδικάζω τη βία έτσι κι αλλιώς και νομίζω ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε τη γιγάντωση του φαινομένου. Αυτό που συμβαίνει είναι τρομακτικό. Υπάρχει δυσαρέσκεια του κόσμου για την υπάρχουσα πολιτική που ασκείται, αλλά δεν αποτελεί άλλοθι ή μονόδρομο για να καταφύγει κάποιος σ' αυτή την επιλογή. Βέβαια, αυτό σχετίζεται με την έλλειψη παιδείας, πολιτισμού και με πολλά άλλα πράγματα. Καλό θα ήταν λοιπόν να είμαστε πιο προσεχτικοί για τις αποφάσεις που παίρνουμε, γιατί αυτές επηρεάζουν και το μέλλον μας. Με ανησυχεί και με προβληματίζει που νέοι άνθρωποι, σαν εμένα, επιλέγουν αυτό το κόμμα. Οταν θα πάμε να ψηφίσουμε, να είμαστε συνειδητοποιημένοι και προσεχτικοί, ιδιαίτερα μετά τις αποκαλύψεις για τη δράση τους. Δεν θέλω να χάσω την ελπίδα μου. Είναι φοβερή αδικία για τη γενιά μου, που όλα αυτά τα λαμπρά μυαλά εγκαταλείπουν τη χώρα. Με στεναχωρεί πολύ. Προσωπικά θέλω να μείνω εδώ και να το παλέψω».
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ
Δούλεψα σκληρά για να αποδείξω ότι δεν μετράει το όνομα που «κουβαλάω»
Το θέατρο για την 28χρονη Λένα δεν ήταν ποτέ μια τυχαία υπόθεση. Από το λύκειο κιόλας συμμετείχε στη θεατρική ομάδα του σχολείου και πάντοτε ένιωθε, για έναν περίεργο λόγο, το θεατρικό σανίδι
σπίτι της. «Είναι ένας χώρος, όπου νιώθω καλά, παρόλο που είμαι πολύ ''κλειστός'' άνθρωπος. Δυσκολεύομαι να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Είμαι πολύ δουλευταρού, με την έννοια της καλής μαθήτριας, παθιασμένη με ό,τι καταπιάνομαι και επαναστάτρια!
Λάτρης του ρίσκου
Οι επιλογές μου το αποδεικνύουν αυτό. Μου αρέσει το ρίσκο, το τσαλάκωμα, τα δύσκολα γενικά. Αυτό είναι για μένα επαναστατικό. Η σκηνή σε φέρνει κοντά με τον διπλανό σου. Σαν να ξορκίζεις τη ματαιότητα, σαν εκείνη τη στιγμή να παίζεις με τον χρόνο, σαν ο χρόνος να γίνεται ένα ταξίδι.
Οι γονείς μου είναι ανοιχτοί άνθρωποι και αρκετά πνευματικοί. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με βιβλία, έβλεπα ταινίες, θέατρο. Ηξεραν ότι από μικρή αγαπούσα το θέατρο. Τους είπα ότι παράλληλα με τις δραματικές σπουδές θα μπω και στο πανεπιστήμιο. Πέρασα στο Πάντειο, στο τμήμα ΜΜΕ και παρακολούθησα τρία χρόνια. Δεν άντεξα παραπάνω. Τώρα οι γονείς μου καμαρώνουν, νιώθουν περήφανοι για μένα. Θυμάμαι τη συγκίνησή τους όταν πήρα το βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Συγκινούμαι πολύ όταν έρχονται να με δουν». Οσο για το γεγονός ότι προέρχεται από μια πολύ γνωστή πολιτική οικογένεια -είναι εγγονή του πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη και κόρη πρώην υπουργού- αν αυτό έπαιξε κάποιο ρόλο στη δουλειά της, δηλαδή στο να «ανοίξουν» ή να «κλείσουν» κάποιες πόρτες, η ίδια απαντά:
«Δούλεψα σκληρά για να αποδείξω, κυρίως στον εαυτό μου, ότι δεν έχει σημασία το όνομα που ''κουβαλάω''. Πλέον δεν με απασχολεί καθόλου. Κατάφερα να κάνω κάτι μόνη μου, σε τελείως διαφορετικό πεδίο, έχοντας τη δική μου ταυτότητα».
Μαρίνα Ζιώζιου
marina@pegasus.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου