Οκτώ χρόνια μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, μια προσωπική μαρτυρία μέσα από αυθεντικές φωτογραφίες και βίντεο της 23ης Ιουλίου 2018. Μια διαδρομή με
τους γονείς μου που, μέσα σε λίγα λεπτά, θα μπορούσε να είχε τελειώσει πολύ διαφορετικά.Υπάρχουν γεγονότα που με τον χρόνο γίνονται αναμνήσεις.
Και υπάρχουν άλλα που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένουν μέσα σου σαν να συνέβησαν χθες.
Για εμένα και τους γονείς μου, ένα από αυτά είναι η 23η Ιουλίου 2018.
Η ημέρα της πυρκαγιάς στο Μάτι.
Η ημέρα που, για λίγα λεπτά, γλιτώσαμε.
Φεύγαμε από τον Μαραθώνα
Εκείνο το απόγευμα βρισκόμουν στο αυτοκίνητο μαζί με τους γονείς μου και φεύγαμε από τον Μαραθώνα.
Όταν φτάσαμε στην πλατεία της Νέας Μάκρης, η κατάσταση είχε ήδη αρχίσει να γίνεται ανησυχητική.
Θυμάμαι ότι επέμενα να μας αφήσουν να γυρίσουμε πίσω.
Ήθελα να μην κατευθυνθούμε προς την παραλιακή, αλλά να επιστρέψουμε και να ακολουθήσουμε τη διαδρομή μέσω της Λίμνης του Μαραθώνα.
Οι άνθρωποι που ρύθμιζαν εκείνη την ώρα την κυκλοφορία —οκτώ χρόνια μετά δεν μπορώ να θυμηθώ με βεβαιότητα ποια ακριβώς υπηρεσία εκπροσωπούσαν— επέμεναν ότι θα προλαβαίναμε να περάσουμε.
Μας είπαν ότι η φωτιά δεν είχε ακόμη περάσει τη Λεωφόρο Μαραθώνος.
Τους εμπιστευτήκαμε.
Συνεχίσαμε προς την παραλιακή. Προς το Μάτι.
«Μπορούμε να γυρίσουμε πίσω;»
Φτάνοντας στον κυκλικό κόμβο του Αγίου Ανδρέα, κοντά στο στρατόπεδο, η ανησυχία μου μεγάλωνε.
Ρώτησα ξανά αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε.
Θυμάμαι έναν στρατιώτη να επιμένει ότι, αν βιαζόμασταν, θα προλαβαίναμε να περάσουμε.
Συνεχίσαμε.
Μέχρι που η φωτιά βρέθηκε μπροστά μας.
Από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου άρχισαν να μπαίνουν καύτρες από τα πεύκα που καίγονταν.
Μπροστά μας είχε σχηματιστεί ουρά αυτοκινήτων. Τα οχήματα δεν προχωρούσαν.
Ο δρόμος ήταν στενός και πίσω μας έρχονταν συνεχώς περισσότερα αυτοκίνητα.
Το μποτιλιάρισμα μεγάλωνε.
Και η φωτιά ήταν εκεί.
«Γύρνα πίσω»
Σε όλη αυτή τη διαδρομή μιλούσα συνεχώς στο τηλέφωνο με τον άνδρα μου.
Του περιέγραφα όσα έβλεπα. Τον καπνό. Τη φωτιά. Τις καύτρες. Τα αυτοκίνητα που είχαν αρχίσει να ακινητοποιούνται.
«Γύρνα πίσω.»
Αυτό μου είπε.
Το να κάνω αναστροφή δεν ήταν εύκολο. Ο δρόμος ήταν στενός, υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και άλλα συνέχιζαν να έρχονται προς την κατεύθυνσή μας.
Με μεγάλη δυσκολία τα κατάφερα.
Γυρίσαμε.
Θυμάμαι όμως τα αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση να εξακολουθούν να κατευθύνονται προς την περιοχή.
Εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζαμε ακόμη την έκταση της καταστροφής που εξελισσόταν.
Δεν γνωρίζαμε πόσοι άνθρωποι είχαν εγκλωβιστεί.
Δεν γνωρίζαμε πόσοι δεν θα κατάφερναν να επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους.
Η προσωπική μαρτυρία σε εικόνες
Το παρακάτω βίντεο δημιουργήθηκε αποκλειστικά από φωτογραφίες και βίντεο που τράβηξα την 23η Ιουλίου 2018, κατά τη διάρκεια της διαδρομής μας.
Δεν πρόκειται για αναπαράσταση. Είναι αυθεντικό προσωπικό φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό της 23ης Ιουλίου 2018.
Αυτό που ζούσαμε μέσα στο αυτοκίνητο – και όσα μάθαμε αργότερα
Εκείνη την ώρα δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε πόσο ακραία ήταν η εξέλιξη της πυρκαγιάς.
Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών κατέγραψε αργότερα δυτικούς ανέμους μέσης έντασης 60–70 χλμ./ώρα, με ριπές άνω των 90 χλμ./ώρα. Σύμφωνα με την επιστημονική ανάλυση, το μέτωπο έφθασε στη Λεωφόρο Μαραθώνος περίπου 65–70 λεπτά μετά την έναυση και χρειάστηκε περίπου 30 ακόμη λεπτά για να φθάσει στη θάλασσα.
Αυτό εξηγεί κάτι που θυμάμαι ακόμη πολύ έντονα:
Όλα άλλαζαν με τρομακτική ταχύτητα.
Η κατάσταση που υπήρχε πριν από λίγα λεπτά δεν ήταν πλέον η ίδια.
Και μέσα σε αυτή την κατάσταση βρίσκονταν άνθρωποι, αυτοκίνητα και οικογένειες που προσπαθούσαν να καταλάβουν προς τα πού έπρεπε να κινηθούν.
Η τελευταία φωτογραφία
Υπάρχει μία φωτογραφία από εκείνη την ημέρα που για εμένα ξεχωρίζει.
Είναι αυτή που δείχνει τη θάλασσα.
Ο καπνός από την περιοχή του Ματιού, όπως φαινόταν από τη Νέα Μάκρη την 23η Ιουλίου 2018. Φωτογραφία: Προσωπικό αρχείο.
Την τράβηξα όταν είχαμε πλέον καταφέρει να βρεθούμε στη Νέα Μάκρη.
Από εκεί κοιτούσαμε την περιοχή που καιγόταν.
Ο ορίζοντας είχε καλυφθεί από καπνό.
Εμείς είχαμε καταφέρει να φύγουμε.
Αργά το βράδυ επιστρέψαμε τελικά από τη διαδρομή της Λίμνης του Μαραθώνα.
Από εκείνη δηλαδή που είχα ζητήσει εξαρχής να ακολουθήσουμε.
Εγώ και οι γονείς μου επιστρέψαμε σπίτι.
104 άνθρωποι δεν επέστρεψαν
Η πυρκαγιά στο Μάτι άφησε τελικά πίσω της 104 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.
Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 23 Ιουλίου 2026, συγγενείς, εγκαυματίες και κάτοικοι συγκεντρώθηκαν ξανά στις εκδηλώσεις μνήμης.
Όμως η ιστορία του Ματιού δεν τελειώνει στη μνήμη.
Υπάρχει και το ζήτημα της λογοδοσίας.
Μνήμη χωρίς λογοδοσία αρκεί;
Η δικαστική πορεία της υπόθεσης υπήρξε μακρά.
Η υπόθεση εκδικάστηκε για αδικήματα σε βαθμό πλημμελήματος, μεταξύ των οποίων ανθρωποκτονίες από αμέλεια και σωματικές βλάβες από αμέλεια.
Στις 29 Μαΐου 2026 ο Άρειος Πάγος απέρριψε τις αιτήσεις αναίρεσης τριών καταδικασθέντων —Σωτήρη Τερζούδη, Βασίλη Ματθαιόπουλου και Ιωάννη Καπάκη— καθιστώντας αμετάκλητη την κρίση περί ενοχής τους για ανθρωποκτονία από αμέλεια και σωματικές βλάβες από αμέλεια.
Οι ίδιοι οι συγγενείς των θυμάτων είχαν εμφανιστεί στο Εφετείο με ένα πανό που έγραφε:
«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ»
Αυτό δείχνει ότι για πολλές οικογένειες η δικαστική έκβαση και η αίσθηση δικαίωσης δεν ταυτίστηκαν.
Και η αναζήτηση απαντήσεων δεν έχει σταματήσει.
Στις 20 Ιουλίου 2026, λίγες ημέρες πριν από την όγδοη επέτειο, συγγενείς θυμάτων και εγκαυματίες προσέφυγαν στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ζητώντας έρευνα σχετικά με ευρήματα σε χώρο ταφής στη Νέα Μάκρη. Οι σχετικοί ισχυρισμοί αποτελούν αντικείμενο της αναφοράς τους και δεν παρουσιάζονται εδώ ως δικαστικά διαπιστωμένα γεγονότα.
Και ένα δύσκολο ερώτημα
Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία έδειξε, ιδιαίτερα μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, πόσο ισχυρό μπορεί να γίνει ένα συλλογικό αίτημα για αλήθεια και λογοδοσία.
Δεν συγκρίνουμε τραγωδίες.
Δεν συγκρίνουμε ανθρώπινες ζωές.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος και μικρότερος ανθρώπινος πόνος.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που ένα ειδησεογραφικό μέσο δικαιούται να θέσει:
Γιατί το Μάτι δεν μετατράπηκε με την ίδια διάρκεια και ένταση σε ένα πανελλαδικό κοινωνικό αίτημα λογοδοσίας;
Δεν είναι δουλειά της δημοσιογραφίας να υποκαθιστά τα δικαστήρια.
Ούτε να χαρακτηρίζει κάποιον ένοχο όταν η Δικαιοσύνη δεν τον έχει κρίνει ως τέτοιο.
Είναι όμως δουλειά της δημοσιογραφίας να θυμάται. Να ερευνά. Να ρωτά.
Και να μην αφήνει τα δύσκολα ερωτήματα να εξαφανίζονται μαζί με την επικαιρότητα.
Για εμένα, όμως, το Μάτι θα είναι πάντα εκείνη η αναστροφή
Πίσω από τις δίκες, τις αποφάσεις, τα πορίσματα και τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι.
Για εμένα υπάρχουν ακόμη εκείνες οι εικόνες.
Οι γονείς μου μέσα στο αυτοκίνητο.
Ο καπνός.
Οι καύτρες που έμπαιναν από τα παράθυρα.
Τα αυτοκίνητα που δεν προχωρούσαν.
Η φωνή στο τηλέφωνο:
«Γύρνα πίσω.»
Και εκείνη η δύσκολη αναστροφή.
Μερικές φορές σκέφτομαι πόσο λίγο χώρισε τη μία εξέλιξη από την άλλη.
Λίγα λεπτά.
Αυτή είναι η δική μου μαρτυρία από την 23η Ιουλίου 2018.
Και ίσως γι' αυτό, όσα χρόνια κι αν περάσουν, εκείνη η ημέρα δεν γίνεται απλώς παρελθόν.
23 Ιουλίου 2018 — Μάτι
Δεν ξεχνάμε τους 104 ανθρώπους.
Δεν ξεχνάμε όσα συνέβησαν.
Και δεν παραιτούμαστε από το αίτημα για μνήμη, αλήθεια και λογοδοσία.
Πηγές – τεκμηρίωση
- Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών / meteo.gr – επιστημονικές αναλύσεις της πυρκαγιάς στο Μάτι.
- ΕΡΤ / ΕΡΤNews – ρεπορτάζ για την όγδοη επέτειο και τις εκδηλώσεις μνήμης για τα 104 θύματα.
- ΕΡΤNews – δικαστική εξέλιξη στον Άρειο Πάγο, Μάιος 2026.
- ΕΡΤNews – προσφυγή συγγενών θυμάτων και εγκαυματιών στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, Ιούλιος 2026.
- Δημοσιευμένα στοιχεία και ρεπορτάζ από τη δικαστική διερεύνηση της πυρκαγιάς.
Σημείωση: Τα τμήματα του άρθρου που αφορούν την προσωπική εμπειρία της συντάκτριας αποτελούν προσωπική μαρτυρία. Τα στοιχεία που αφορούν αριθμούς θυμάτων, επιστημονικά δεδομένα και δικαστικές εξελίξεις βασίζονται στις αναφερόμενες δημοσιευμένες πηγές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου