Ιταλός ιερέας πούλησε 12.000 πιράνχας και χρηματοδότησε έργα στον Αμαζόνιο
Στη δεκαετία του 1970, ένας Ιταλός Ιησουίτης ιερέας βρέθηκε σε μια απομονωμένη κοινότητα στη βραζιλιάνικη Αμαζονία και αναζήτησε έναν ασυνήθιστο τρόπο για να δημιουργήσει εισόδημα και να χρηματοδοτήσει βασικές υποδομές.
Το όνομά του ήταν Τζοβάνι Γκάλο και η ιδέα του βασίστηκε σε ένα ψάρι που αφθονούσε στην περιοχή αλλά μέχρι τότε είχε μικρή οικονομική αξία: τα πιράνχας.
Από τα δίχτυα των ψαράδων στην Ευρώπη
Ο Γκάλο, Ιταλός Ιησουίτης που είχε φτάσει στη Βραζιλία το 1970, ανέλαβε αργότερα την ενορία της Santa Cruz do Arari, στη νήσο Μαραζό, στην πολιτεία Παρά. Εγκαταστάθηκε στη Vila de Jenipapo, μια κοινότητα με σοβαρές ελλείψεις σε υποδομές και δύσκολη πρόσβαση.
Τα πιράνχας συχνά πιάνονταν στα δίχτυα των ψαράδων χωρίς να αποτελούν σημαντικό εμπορικό προϊόν. Ο Γκάλο είδε όμως μια διαφορετική δυνατότητα.
Δημιούργησε ένα εργαστήριο και εκπαίδευσε γυναίκες της περιοχής στην ταρίχευση και διατήρηση των ψαριών. Στη συνέχεια, αξιοποιώντας τις επαφές που είχε στην Ευρώπη, οργάνωσε την εξαγωγή τους στην Ιταλία.
Συνολικά, περίπου 12.000 πιράνχας προετοιμάστηκαν και στάλθηκαν στο εξωτερικό.
Τα χρήματα επέστρεψαν στην κοινότητα
Η ιστορία δεν αφορά απλώς ένα παράξενο εμπορικό εγχείρημα. Τα έσοδα χρησιμοποιήθηκαν για να πληρωθούν οι γυναίκες που εργάζονταν στην παραγωγή και για να χρηματοδοτηθούν έργα που χρειάζονταν οι κάτοικοι.
Μεταξύ άλλων κατασκευάστηκαν περίπου 350 μέτρα ξύλινων γεφυρών και πεζογεφυρών, ένας κοινοτικός προβλήτας, ένα κοιμητήριο σχεδιασμένο ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται κατά την περίοδο των μεγάλων πλημμυρών και ένας διάδρομος προσγείωσης περίπου 800 μέτρων.
Για μια απομονωμένη κοινότητα που επηρεαζόταν έντονα από τα νερά και τις εποχικές πλημμύρες, οι υποδομές αυτές είχαν πρακτική σημασία για την καθημερινή ζωή και την επικοινωνία των κατοίκων.
Από τα πιράνχας στο Μουσείο του Μαραζό
Η δράση του Γκάλο δεν σταμάτησε στις υποδομές. Ο ιερέας ενδιαφερόταν ιδιαίτερα και για την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής.
Οι κάτοικοι άρχισαν να του παραδίδουν κομμάτια κεραμικής και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα που εντόπιζαν στην περιοχή. Έτσι άρχισε να δημιουργείται μια συλλογή που αποτέλεσε τη βάση για το Museu do Marajó.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1972 και αργότερα μεταφέρθηκε στην Cachoeira do Arari, όπου άνοιξε στο κοινό. Σήμερα αποτελεί σημαντικό χώρο που συνδέεται με την αρχαιολογία, την ιστορία και τον πολιτισμό του Μαραζό.
Η επίσημη καταγραφή του βραζιλιάνικου συστήματος μουσείων αναφέρει τον Τζοβάνι Γκάλο ως ιδρυτή του μουσείου και σημειώνει ότι το ίδρυμα άνοιξε στο κοινό το 1984, ενώ η επίσημη εγκαίνιασή του πραγματοποιήθηκε το 1987.
Ένας ιερέας, ένας ασυνήθιστος τρόπος ανάπτυξης
Η περίπτωση του Γκάλο ήταν ευρύτερη από την πώληση των πιράνχας. Ο ίδιος οργάνωσε μαθήματα και εργαστήρια για τους κατοίκους, δημιούργησε κοινοτικές δομές και προσπάθησε να συνδέσει την οικονομική δραστηριότητα με την εκπαίδευση και τη διατήρηση της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Τα πιράνχας αποτέλεσαν έτσι ένα μικρό αλλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικό κομμάτι ενός μεγαλύτερου εγχειρήματος: να αξιοποιηθεί ένας τοπικός πόρος, να δημιουργηθεί εισόδημα για τους κατοίκους και ταυτόχρονα να χρηματοδοτηθούν έργα που έλειπαν από την κοινότητα.
Μια ιστορία που έμεινε ζωντανή
Ο Τζοβάνι Γκάλο πέθανε το 2003, έχοντας περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη Βραζιλία. Η δράση του στη Μαραζό συνδέθηκε όχι μόνο με τη θρησκευτική του ιδιότητα αλλά και με την αρχαιολογία, τη μουσειολογία, τη φωτογραφία και την κοινοτική ανάπτυξη.
Και κάπως έτσι, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ψάρια του Αμαζονίου μετατράπηκε σε κάτι πολύ διαφορετικό από ένα απλό αλίευμα: έγινε πηγή εισοδήματος για ανθρώπους μιας απομονωμένης κοινότητας και βοήθησε να δημιουργηθούν γέφυρες, ένας προβλήτας, ένας διάδρομος προσγείωσης και τελικά ένας χώρος αφιερωμένος στη μνήμη και τον πολιτισμό του τόπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου