Μια υπόθεση φορολογούμενου που πούλησε 50 χρυσές λίρες για να καλύψει τη δαπάνη αγοράς κατοικίας αναδεικνύει μια παγίδα που μπορεί να αντιμετωπίσουν όσοι διατηρούν χρυσά νομίσματα ως οικογενειακή αποταμίευση. Παρότι η πώληση πραγματοποιήθηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος και το τίμημα πιστοποιήθηκε επίσημα, η φορολογική διοίκηση δεν αναγνώρισε τα ποσά που επικαλέστηκε για την κάλυψη των τεκμηρίων. Το αποτέλεσμα ήταν φόρος σχεδόν 9.000 ευρώ.
Οι 50 λίρες και ο φόρος των 8.986,98 ευρώ
Σύμφωνα με την υπόθεση που εξετάστηκε από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), ο φορολογούμενος πούλησε στην Τράπεζα της Ελλάδος 50 χρυσές λίρες και εισέπραξε 31.248,08 ευρώ.
Για τη φορολογική χρήση του 2025 είχε δηλώσει δαπάνη 54.726,78 ευρώ για την απόκτηση ακινήτου και επικαλέστηκε ανάλωση κεφαλαίου 50.000 ευρώ από προηγούμενα έτη, προκειμένου να καλύψει το σχετικό τεκμήριο.
Υποστήριξε ότι οι λίρες είχαν συγκεντρωθεί σταδιακά από τη βρεφική του ηλικία. Ορισμένες, όπως ανέφερε, τις είχε αγοράσει ο ίδιος και άλλες τις είχε λάβει από συγγενικά πρόσωπα.
Ωστόσο, το έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδος αποδείκνυε μόνο ότι πραγματοποιήθηκε η πώληση και ποιο ήταν το τίμημα. Δεν τεκμηρίωνε πότε και με ποιον τρόπο είχαν αποκτηθεί τα νομίσματα ούτε το αρχικό κόστος τους.
Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή, καθώς δεν προσκομίστηκαν άλλα επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για την προέλευση και την απόκτηση των λιρών. Ο φόρος που τελικά καταλογίστηκε ανήλθε σε 8.986,98 ευρώ.
Γιατί δεν αρκεί η απόδειξη πώλησης
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η απόδειξη πως κάποιος εισέπραξε χρήματα από την πώληση ενός περιουσιακού στοιχείου δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι ολόκληρο το ποσό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη τεκμηρίων.
Το άρθρο 34 του Ν. 4172/2013 προβλέπει τη δυνατότητα κάλυψης της διαφοράς τεκμηρίων με χρηματικά ποσά από τη διάθεση περιουσιακών στοιχείων, εφόσον πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις.
Παράλληλα, για περιουσιακά στοιχεία που αποκτήθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου 1988, οι οδηγίες της φορολογικής διοίκησης προβλέπουν κατά κανόνα ότι το ποσό που λαμβάνεται υπόψη πρέπει να είναι μειωμένο κατά το κόστος απόκτησης, εκτός εάν αυτό έχει ήδη συνυπολογιστεί στον υπολογισμό του κεφαλαίου προηγούμενων ετών.
Επομένως, δεν αρκεί να αποδειχθεί η σημερινή αξία των λιρών. Χρειάζεται να μπορεί να τεκμηριωθεί και η αρχική απόκτησή τους, ώστε να προσδιοριστεί ποιο ποσό αναγνωρίζεται φορολογικά.
Τι πρέπει να προσέχουν όσοι έχουν χρυσές λίρες
Όσοι σκοπεύουν να πουλήσουν χρυσές λίρες ή άλλα πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία για να χρηματοδοτήσουν μια μεγάλη αγορά, όπως κατοικία ή αυτοκίνητο, καλό είναι να έχουν συγκεντρώσει εγκαίρως τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία.
- Αποδείξεις αγοράς: Παραστατικά που δείχνουν πότε αγοράστηκαν οι λίρες, από ποιον και σε ποια τιμή.
- Έγγραφα κληρονομιάς: Κληρονομητήρια, δηλώσεις φόρου κληρονομιάς ή άλλα έγγραφα που τεκμηριώνουν τη μεταβίβαση.
- Έγγραφα δωρεάς ή γονικής παροχής: Όπου οι λίρες αποκτήθηκαν από συγγενείς με αυτόν τον τρόπο, είναι σημαντικό να υπάρχει νόμιμη τεκμηρίωση της μεταβίβασης.
- Αποδεικτικά τραπεζικών συναλλαγών: Καταθέσεις, πληρωμές και σχετικά παραστατικά που βοηθούν να αποτυπωθεί η διαδρομή των χρημάτων.
- Στοιχεία προηγούμενων φορολογικών ετών: Δηλώσεις και εκκαθαριστικά που μπορούν να στηρίξουν τον υπολογισμό της ανάλωσης κεφαλαίου.
Η έλλειψη ενός συγκεκριμένου παραστατικού δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάθε υπόθεση απορρίπτεται. Μπορεί να υπάρχουν άλλα πρόσφορα αποδεικτικά στοιχεία. Ωστόσο, ο φορολογούμενος πρέπει να μπορεί να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του με τρόπο που να γίνεται αποδεκτός από τη φορολογική διοίκηση.
Τι ισχύει για την πώληση στην Τράπεζα της Ελλάδος
Η Τράπεζα της Ελλάδος διαθέτει συγκεκριμένη διαδικασία για την αγορά χρυσών λιρών από ιδιώτες. Για κάθε συναλλαγή απαιτούνται ταυτότητα ή διαβατήριο σε ισχύ και δημόσιο έγγραφο στο οποίο αναγράφεται ο ΑΦΜ.
Για συναλλαγές άνω των 10.000 ευρώ απαιτούνται επιπλέον δικαιολογητικά, όπως το τελευταίο εκκαθαριστικό, αποδεικτικό κατοικίας και στοιχεία επαγγελματικής δραστηριότητας. Η Τράπεζα επισημαίνει επίσης ότι μπορεί να ζητηθούν πρόσθετα παραστατικά για την προέλευση των λιρών, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της συναλλαγής.
Σημαντικό είναι ότι το όριο των 10.000 ευρώ αφορά τις διαδικασίες ταυτοποίησης και ελέγχου της συναλλαγής στην Τράπεζα της Ελλάδος. Δεν αποτελεί φορολογικό όριο κάτω από το οποίο τα χρήματα αναγνωρίζονται αυτομάτως για την κάλυψη τεκμηρίων.
Επιπλέον, η Τράπεζα διευκρινίζει ότι για τον έλεγχο του ορίου συνυπολογίζονται τόσο οι εφάπαξ όσο και οι τμηματικές συναλλαγές του ίδιου πελάτη. Συνεπώς, η πώληση μικρότερων ποσοτήτων σε διαφορετικές ημερομηνίες δεν παρακάμπτει τις απαιτήσεις της διαδικασίας.
Οι κωδικοί της φορολογικής δήλωσης που χρειάζονται προσοχή
Οι κωδικοί 781-782 του εντύπου Ε1 αφορούν, μεταξύ άλλων, ποσά από τη διάθεση περιουσιακών στοιχείων, όπως έσοδα από πώληση, καθώς και άλλες κατηγορίες χρηματικών ποσών.
Αντίθετα, οι κωδικοί 787-788 αφορούν την ανάλωση κεφαλαίου προηγούμενων ετών. Πρόκειται για διαφορετική φορολογική διαδικασία, κατά την οποία υπολογίζεται το διαθέσιμο κεφάλαιο που έχει σχηματιστεί από εισοδήματα και άλλα ποσά που αναγνωρίζονται νόμιμα, αφού ληφθούν υπόψη οι σχετικές δαπάνες.
Η επιλογή του σωστού κωδικού και ο υπολογισμός του ποσού που μπορεί να δηλωθεί δεν είναι τυπική λεπτομέρεια. Ειδικά όταν πρόκειται για σημαντικά ποσά και αγορά ακινήτου, χρειάζεται προηγούμενος έλεγχος από λογιστή με βάση τα πραγματικά παραστατικά και το ιστορικό απόκτησης των περιουσιακών στοιχείων.
Τι πρέπει να κρατήσουμε
Οι χρυσές λίρες μπορούν να αποτελέσουν νόμιμη πηγή χρηματοδότησης μιας αγοράς. Όμως, η πώλησή τους και η είσπραξη του τιμήματος δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους ότι η φορολογική διοίκηση θα αποδεχθεί τα χρήματα για την κάλυψη τεκμηρίων.
Το σημαντικότερο είναι να μπορεί να αποδειχθεί η προέλευση και ο τρόπος απόκτησης των νομισμάτων, καθώς και το ποσό που αναγνωρίζεται φορολογικά. Γι' αυτό, πριν από την πώληση λιρών ή την υπογραφή συμβολαίου αγοράς ακινήτου, είναι προτιμότερο να προηγείται έλεγχος των δικαιολογητικών και της φορολογικής τους αντιμετώπισης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου