Σπάτα - Παράσταση το «Αμάρτημα της Μητρός μου»

Δελτίο τύπου
Της Θεατρικής Παράστασης το «Αμάρτημα της μητρός μου» του Γεώργιου Βιζυηνού

Την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013 στο Πνευματικό Κέντρο Σπάτων «Χρήστος Μπέκας» στις 21.00 το βράδυ, δόθηκε η παράσταση το «Αμάρτημα της Μητρός μου» του Γεώργιου Βιζυηνού από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων με τους Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο και Ρένα Κυπριώτη σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη.

Ήταν μια καταπληκτική παράσταση που έδωσε την ευκαιρία στο κοινό να παρακολουθήσει μένοντας άφωνο τις υπέροχες ερμηνείες των δυο ηθοποιών.

Πριν την παράσταση η Πρόεδρος του Οργανισμού Παιδείας Πολιτισμού & Περιβάλλοντος «Ο Ξενοφών» του Δήμου Σπάτων – Αρτέμιδος κα Μάρκου Παναγιώτα σε ένα βιογραφικό – εισαγωγικό σημείωμα πάνω στην ζωή και το έργο του Γεώργιου Βιζυηνού μεταξύ άλλων είπε: 

«Ο Γεώργιος Βιζυηνός γεννήθηκε στο χωριό Βιζύη ή Βιζὼ της Θράκης το 1849. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γεώργιος Σύρμας. Ποιητής, πεζογράφος και λόγιος. Τραγική φυσιογνωμία, γεννήθηκε σε μία πολύ φτωχή οικογένεια, που την χτύπησε ο θάνατος. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο χωριό του με πολλές διακοπές. Σε ηλικία 10 ετών άρχισε η περιπέτεια της ζωής του: μαθητευόμενος ράφτης στην Πόλη, ύστερα προστατευόμενος ενός πλούσιου εμπόρου στην Κύπρο, 19-20 ετών καλογεροπαίδι, προστατευόμενος του αρχιεπισκόπου Κύπρου Σωφρονίου Β´, 23 ετών ιεροσπουδαστής στη Χάλκη (όπου το 1873 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Ποιητικά πρωτόλεια). Το 1874 έρχεται για λίγο στην Αθήνα όπου και θριαμβεύει, βραβευόμενος σε δυο διαγωνισμούς, έναν ποιητικό, με τη συλλογή του «Βοσπορίδες αύρες» και ένα θεατρικό, με το έργο του «Κόδρος». Κατόπιν το (1875-78) σπουδαστής φιλολογίας και φιλοσοφίας στη Γερμανία (με υποτροφία του ζάπλουτου Γεωργίου Ζαρίφη). Εκεί σπούδασε με διάσημους καθηγητές, όπως ο Λότσε, ο Βούντ, ο Τσέλερ κ.α. Η διαμονή του στο εξωτερικό συνεχίστηκε, με διακοπές, μέχρι το 1884.
Τα ποιήματά του βραβεύτηκαν δυο φορές σε πανεπιστημιακούς διαγωνισμούς και τα διηγήματά του δημοσιεύονταν στο εγκυρότερο περιοδικό, την Εστία. Το 1885 εξελέγη υφηγητής της φιλοσοφίας με το έργο του Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνῳ. Αλλά δεν πρόλαβε να γίνει καθηγητής, καθώς η μοίρα τον χτύπησε σκληρά.
Ο Βιζυηνός έχει μία παιδική ψυχή, γεμάτη νοσταλγία, λυρική διάθεση, αβρή μελαγχολία, τρυφερότητα και πόνο. Νοσταλγεί, όπως ο Παπαδιαμάντης, τα παιδικά του χρόνια, τη χαροκαμένη μάνα του, το φτωχικό του σπίτι, το χωριό του Βιζύη, τη Θράκη γενικά, την Πόλη των θρύλων. Και η ποίησή του αντλεί τα θέματά της από αυτή τη νοσταλγική παρηγοριά. Αλλού αυτοβιογραφείται, αλλού ηθογραφεί τις λαϊκές παραδόσεις του τόπου του (γράφει παραλογές, μπαλάντες, «βαλλίσματα», όπως τα αποκαλούσε ο ίδιος), αλλού εκφράζει την πίστη του στη Μεγάλη Ιδέα και άλλοτε γράφει δροσερά παιδικά ποιήματα. Αν με την ποίησή του έμεινε στο μεταίχμιο, μεταξύ της παλιάς και της νέας Αθηναϊκής Σχολής, με τα διηγήματά του, στα οποία δέχτηκε την ευεργετική επίδραση του Βικέλα (Λουκής Λάρας, Παπα-Νάρκισσος κ.α.) έγινε ο πατέρας του ελληνικού διηγήματος. Οι παιδικές του αναμνήσεις του έδωσαν θέματα για ηθογραφίες και η γνωριμία του με την ψυχολογία, με το ρεαλιστικό και ψυχολογικό μυθιστόρημα της σύγχρονής του Ευρώπης και με το έργο του Ίψεν τον ώθησε και τον βοήθησε να γράψει ηθογραφικά διηγήματα με ψυχογραφική δύναμη. Βέβαια, και εδώ αυτοβιογραφήθηκε.
Οπωσδήποτε τα διηγήματά του Το Αμάρτημα της μητρός μου, Ποιος ήταν ο φονεύς του αδελφού μου, Αι συνέπειαι της Παλαιάς ιστορίας, Το μόνον της ζωής του ταξείδιον και, κυρίως, το καλύτερό του Μοσκώβ Σελήμ θεωρούνται σημαντικότατα έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Λίγο πριν το τέλος την στιγμή που η επάρατη αρρώστια, δουλεύοντας από πολύ καιρό υποχθόνια τον είχε πλήξει πια στο μυαλό και άρχισε να κλονίζει το ψυχοπνευματικό του κόσμο η γνωριμία με την μικρή μαθήτριά του στο Ωδείο Αθηνών, Μπετίνα Φραβασίλη, τον έριξε σε ένα ερωτικό παραλήρημα και τον έκανε κάτω από την επίδραση της διαταραχής του να φαντάζετε πλούτη, παλάτια, ταξίδια, τον κόσμο της χαμένης του ευτυχίας στην οποία κυριαρχούσε με την ιδανική μορφή της η Μπετίνα των ονείρων του:

«Και από τότε που θρηνώ
το ξανθό, το γαλανό
το ουράνιο φως μου,
μετεβλήθη εντός μου,
ο ρυθμός του κόσμου»

Ο Γεώργιος Βιζυηνός πεθαίνοντας στα 46 του χρόνια θάφτηκε σε μια ταπεινή άκρη του Α Νεκροταφείου της Αθήνας.
Πέθανε τόσο νέος με ένα τόσο τραγικό τέλος!
Η προσφορά του όμως στα Νεοελληνικά Γράμματα του εξασφάλισε την Αθανασία, πρωτόθρονο στα Ιλίσια της Τέχνης.»

Ο Οργανισμός Παιδείας Πολιτισμού & Περιβάλλοντος «Ο Ξενοφών» του Δήμου Σπάτων – Αρτέμιδος θέλει να εκφράσει τα θερμά του συγχαρητήρια στον Πρόεδρο του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων κ. Λώλη Γεώργιο και σε όλους τους συντελεστές για την άψογη συνεργασία που είχε μαζί τους!

Μακάρι να είχαμε την δυνατότητα να βλέπουμε πιο συχνά τέτοιες Παραστάσεις!