Η μαύρη γάτα που διασχίζει τον δρόμο μας θεωρείται εδώ και αιώνες γρουσουζιά. Τι έχει όμως τεκμηριωθεί και τι είναι απλώς παράδοση;
ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ Η ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ
Από τον Μεσαίωνα οι γάτες συνδέθηκαν στην Ευρώπη με τη μαγεία και θεωρήθηκαν «συνοδοί» των μαγισσών. Η πεποίθηση δεν είναι παγκόσμια: σε ορισμένες χώρες, όπως η Σκωτία, μια μαύρη γάτα στο κατώφλι θεωρείται σημάδι καλής τύχης.
ΜΕΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΑ ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ;
Μελέτη του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Κολοράντο, με δεδομένα από δύο αμερικανικά καταφύγια, έδειξε ότι οι μαύρες γάτες χρειάζονται λίγες ημέρες παραπάνω για να υιοθετηθούν. Η ερευνήτρια Λόρι Κόγκαν δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι φταίει η δεισιδαιμονία. Σημειώνει ότι οι μαύρες γάτες φωτογραφίζονται δύσκολα, κάτι που κάνει τις αγγελίες τους λιγότερο ελκυστικές.
Τα στοιχεία δεν συμφωνούν παντού. Στο Bloomington Animal Shelter, από το 2017 και μετά, υιοθετήθηκε το 55,6% των μαύρων γατών έναντι 57,3% των υπόλοιπων, με σχεδόν ίδιο μέσο χρόνο παραμονής.
ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΓΕΝΕΤΙΚΗ
Στις οικόσιτες γάτες το μαύρο χρώμα οφείλεται σε απώλεια δύο βάσεων στο γονίδιο ASIP και κληρονομείται υπολειπόμενα: χρειάζονται δύο αντίγραφα της μετάλλαξης. Μελέτες έδειξαν ότι ο μελανισμός εμφανίστηκε ανεξάρτητα πολλές φορές στην οικογένεια των αιλουροειδών. Σε ορισμένα νοτιοαμερικανικά είδη, όπως η γάτα pampas, φαίνεται ότι ευνοήθηκε από τη φυσική επιλογή.
Έχει υποστηριχθεί ότι το ίδιο γονίδιο μπορεί να προσφέρει αντίσταση σε ορισμένες λοιμώξεις, όπως ο ιός FIV. Είναι προς το παρόν υπόθεση και όχι αποδεδειγμένο συμπέρασμα.
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η γρουσουζιά είναι παράδοση και όχι επιστήμη. Ως προς την υιοθεσία, η επίδραση του χρώματος διαφέρει από καταφύγιο σε καταφύγιο, και μια καλή φωτογραφία μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου