| Απίστευτες εικόνες |
Αν νομίζατε ότι οι καθημερινές σας μετακινήσεις γίνονται κάτω από αντίξοοες συνθήκες, τότε μάλλον
θα αναθεωρήσετε ρίχνοντας μία ματιά σε σκηνές καθημερινού τρόμου που ζουν μικρά παιδιά, προκειμένου να φτάσουν από το σπίτι τους στο σχολείο.
Σε μερικές από αυτές βλέπουμε παιδιά να δένονται με σύρμα και να πηδούν στο κενό ή να ανεβαίνουν επικίνδυνους και γεμάτους γκρεμούς δρόμους. Παρακινούμενα από τη δίψα για μάθηση μαθητές στην Κολομβία, στην Ινδονησία, στις Φιλιππίνες, στην Κίνα και αλλού, πριν χτυπήσει το κουδούνι, περνάνε «δια πυρός και σιδήρου» μέχρι να πάνε στο σχολείο τους.
Και αν παραπονιέστε, γιατί για να φτάσετε στον προορισμό σας πρέπει να μπείτε σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο ή τρένο, τότε πώς θα αισθανόσασταν αν -αντί για αυτά τα μέσα μαζικής μεταφοράς- θα έπρεπε να χρησιμοποιήσετε ένα κάρο μαζί με άλλους 35 ανθρώπους ή να μετατρέψετε ένα ελαστικό αυτοκινήτου σε βάρκα για να περάσετε ένα ποτάμι με ορμητικά νερά; Οι πραγματικά τρομακτικές εικόνες που ακολουθούν κάνουν όλες αυτές τις σκηνές να φαίνονται σαν μία βόλτα στο πάρκο...
θα αναθεωρήσετε ρίχνοντας μία ματιά σε σκηνές καθημερινού τρόμου που ζουν μικρά παιδιά, προκειμένου να φτάσουν από το σπίτι τους στο σχολείο.
Σε μερικές από αυτές βλέπουμε παιδιά να δένονται με σύρμα και να πηδούν στο κενό ή να ανεβαίνουν επικίνδυνους και γεμάτους γκρεμούς δρόμους. Παρακινούμενα από τη δίψα για μάθηση μαθητές στην Κολομβία, στην Ινδονησία, στις Φιλιππίνες, στην Κίνα και αλλού, πριν χτυπήσει το κουδούνι, περνάνε «δια πυρός και σιδήρου» μέχρι να πάνε στο σχολείο τους.
Και αν παραπονιέστε, γιατί για να φτάσετε στον προορισμό σας πρέπει να μπείτε σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο ή τρένο, τότε πώς θα αισθανόσασταν αν -αντί για αυτά τα μέσα μαζικής μεταφοράς- θα έπρεπε να χρησιμοποιήσετε ένα κάρο μαζί με άλλους 35 ανθρώπους ή να μετατρέψετε ένα ελαστικό αυτοκινήτου σε βάρκα για να περάσετε ένα ποτάμι με ορμητικά νερά; Οι πραγματικά τρομακτικές εικόνες που ακολουθούν κάνουν όλες αυτές τις σκηνές να φαίνονται σαν μία βόλτα στο πάρκο...
εμεις θα καναμε 100 χρονια καταληψεις......ο πατερας μου οταν πηγαινε σχολιο ,πηγαινανε πιο νωρις οι μαθητες απο τη δασκαλα με χιονι ως το γονατο, κουβαλουσαν και απο 2 κουτσουρα ο καθενας απο το σπιτι του και αναβανε και τη σομπα.....ΟΧΙ οτι επιθυμουμε εκεινα τα χρονια...αλλα επιθυμουμε παλι το σεβασμο προς το σχολειο , τους δασκαλους, τα βιβλια και την παιδεια τοτε....σημερα μαθητες ,δασκαλοι..ακομα και τα καδρα στο σχολειο ειναι υπο κριση...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ νεοέλληνας όμως μαθημένος από τους "επαναστάτες" γονείς του, κοιτάει πως θα κάνει δικαιολογημένες κοπάνες, πως θα γίνει πρώτος μάγκας καίγοντας τα βιβλία που το κράτος του τα χει δώσει δωρεάν και γενικά πως θα περάσει τη μέρα του χαβαλεδιάζοντας και βρίσκοντας 1002 αφορμές για να μη γίνει τελικά μάθημα. Σε μια κοινωνία όμως που έχει χρεωκοπήσει πνευματικά και ηθικά δε μπορείς να περιμένεις περισσότερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτα δεν ειναι τιποτα.Το πιο δυσκολο ειναι να σαι φυλακη οπως ο Νικος ρωμανος που εχει τους δεσμοφυλακες εμποδιο στην μορφωση
ΑπάντησηΔιαγραφήέτσι, για να βλέπουν μερικοί, όταν λέμε και ξαναλέμε, ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει και να μην βλαστημάμε την τύχη μας όποια κι αν είναι αυτή γιατί θα πέσει να μας πλακώσει. Τα παιδάκια στις εμπόλεμες ζώνες κάνουν κρα για να πάνε σχολείο, άλλα παιδάκια είναι με ειδικές ανάγκες και πάλι κερδίζουν το στοίχημα για την ζωή με το πείσμα τους. Άλλα περνάνε το Αιγαίο με κίνδυνο της ζωής τους για μια καλύτερη ζωή. Αύριο θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πιο πολλά τέτοια άρθρα παρακαλώ από το Πρώτο Θέμα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν γίνουν αυτά που επιθυμείς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τα παιδιά μας να αρχίσουν πάλι να σκέφτονται και να δημιουργούν, φαντάζομαι καταλαβαίνεις πόσο δεν το θέλουν κάποιοι αυτό , για την ακρίβεια το τρέμουν γι αυτό συντηρούν αυτή την κατάσταση.
ΑπάντησηΔιαγραφή