Μια γυναίκα που ζει μόνη με μία ή περισσότερες γάτες μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με σχόλια που αμφισβητούν τις επιλογές της. Άλλοτε παρουσιάζεται ως μοναχική, άλλοτε ως υπερβολικά συναισθηματική και άλλοτε ως κάποια που έχει παραιτηθεί από την προσωπική της ζωή.
Γιατί, όμως, μια σχέση αγάπης με ένα ζώο γίνεται αφορμή για κοινωνική κριτική; Και γιατί το ίδιο ενδιαφέρον μπορεί να αντιμετωπίζεται διαφορετικά όταν το έχει ένας άνδρας ή μια γυναίκα;
ΤΟ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΟ ΤΗΣ «ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΕ ΓΑΤΕΣ»
Η εικόνα της γυναίκας που ζει με γάτες και θεωρείται αποτυχημένη επειδή δεν έχει σύντροφο ή παιδιά είναι ένα παλιό κοινωνικό στερεότυπο. Χρησιμοποιείται συχνά ως αστείο, αλλά μπορεί να λειτουργήσει και ως τρόπος υποτίμησης των προσωπικών επιλογών μιας γυναίκας.
Πίσω από αυτό το στερεότυπο βρίσκεται μια βαθύτερη προσδοκία: ότι η ολοκληρωμένη γυναικεία ζωή πρέπει να περιλαμβάνει γάμο, μητρότητα και μια συγκεκριμένη οικογενειακή πορεία. Όταν μια γυναίκα επιλέγει διαφορετικά ή απλώς βρίσκεται σε άλλη φάση της ζωής της, κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί σαν να της λείπει κάτι.
Η πραγματικότητα, φυσικά, είναι πολύ πιο σύνθετη. Μια γυναίκα μπορεί να αγαπά τις γάτες και παράλληλα να έχει φίλους, επαγγελματικούς στόχους, σχέσεις, οικογένεια και ενεργή κοινωνική ζωή. Η παρουσία ενός ζώου στο σπίτι δεν αποκαλύπτει από μόνη της τίποτε για την προσωπική της ευτυχία.
ΓΙΑΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ;
Ένας λόγος είναι ότι η κοινωνία συχνά αξιολογεί τις γυναίκες με βάση τις σχέσεις τους με τους άλλους και όχι μόνο με βάση τις δικές τους επιθυμίες. Η γυναίκα που δεν ακολουθεί τις συνηθισμένες προσδοκίες μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αποτύχει να ανταποκριθεί σε έναν ρόλο, ακόμη κι όταν η ζωή της είναι γεμάτη και συνειδητά επιλεγμένη.
Ένας δεύτερος λόγος είναι η σύγχυση ανάμεσα στη μοναχικότητα και τη μοναξιά. Το να ζει κάποιος μόνος δεν σημαίνει ότι αισθάνεται μόνος. Αντίστοιχα, το να ζει με σύντροφο ή οικογένεια δεν εγγυάται ότι αισθάνεται συναισθηματικά συνδεδεμένος με τους ανθρώπους γύρω του.
Η συντροφικότητα ενός ζώου μπορεί να είναι σημαντική, χωρίς να υποκαθιστά αναγκαστικά τις ανθρώπινες σχέσεις. Για πολλούς ανθρώπους, αποτελεί απλώς ένα ακόμη ουσιαστικό κομμάτι της καθημερινότητάς τους.
ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΓΑΤΑ;
Η συμβίωση με μια γάτα μπορεί να προσφέρει συντροφικότητα, καθημερινή ρουτίνα, στιγμές παιχνιδιού και συναισθηματική εγγύτητα. Η φροντίδα ενός ζώου δημιουργεί επίσης μια σταθερή ευθύνη, που για ορισμένους ανθρώπους δίνει δομή στην ημέρα τους.
Οι γάτες εκφράζουν την οικειότητα με διαφορετικούς τρόπους: μπορεί να αναζητούν την επαφή, να κάθονται κοντά στον άνθρωπό τους ή απλώς να επιλέγουν να βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Αυτή η σχέση δεν χρειάζεται να μοιάζει με ανθρώπινη για να έχει αξία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος που ζει με γάτες αισθάνεται λιγότερη μοναξιά ή ότι η συμβίωση με ένα ζώο έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους. Η εμπειρία εξαρτάται από τον άνθρωπο, το ζώο και τις συνθήκες της ζωής τους.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι κάνουν χιούμορ για τις γάτες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το χιούμορ χρησιμοποιείται για να μειώσει έναν άνθρωπο, να αμφισβητήσει την αξία του ή να παρουσιάσει τις προσωπικές του επιλογές ως ένδειξη αποτυχίας.
Μια γυναίκα δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι ευτυχισμένη, επιτυχημένη ή κοινωνικά αποδεκτή για να δικαιούται να αγαπά τα ζώα. Ούτε χρειάζεται να εξηγήσει γιατί προτιμά να ζει μόνη, γιατί δεν έχει παιδιά ή γιατί οι γάτες αποτελούν σημαντικό μέρος της ζωής της.
Η ίδια αρχή ισχύει για όλους: η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από την οικογενειακή του κατάσταση ούτε από το είδος της συντροφιάς που επιλέγει.
ΙΣΩΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ
Αντί να αναρωτιόμαστε τι δεν πάει καλά με μια γυναίκα που αγαπά τις γάτες, μπορούμε να αναρωτηθούμε γιατί θεωρούμε αυτονόητο ότι γνωρίζουμε τι κάνει έναν άλλον άνθρωπο ευτυχισμένο.
Η αγάπη για ένα ζώο δεν αποτελεί απόδειξη μοναξιάς, όπως και η απουσία ζώου δεν αποτελεί απόδειξη ανεξαρτησίας ή κοινωνικής πληρότητας. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία, τις δικές του ανάγκες και τους δικούς του τρόπους να δημιουργεί δεσμούς.
Ίσως, τελικά, αυτό που χρειάζεται να αλλάξει δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες αγαπούν τις γάτες, αλλά η ευκολία με την οποία οι υπόλοιποι μετατρέπουμε τις επιλογές τους σε αφορμή για κρίση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου