Ταξιδάκι στο Σαρωνικό

Αθηναίος που αποφάσισε ένα Κυριακάτικο ταξιδάκι, συνέθεσε μια πρόχειρη και σύντομη Οδύσσεια, την οποία μου αφηγήθηκε μόνος του:-Το έπος απαιτεί να ξεκινήσουμε στις 5 το πρωί και γι΄αυτό από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου βρέθηκα κάτω στον Πειραιά κοντά στο ρολόι του Δημαρχείου.

Είδα πως μαζεύουν τις καρέκλες τα γκαρσόνια, πως φτιάχνεται ο πρωινός καφές εκεί γύρω στις τρεις, και πως επιβιβάζεται στο πλεούμενο κατά τις τέσσερεις...

Ο καιρός ήταν προς τον Λεβάντε και το σκάφος κλυδωνιζότανε, αν και δεμένο ακόμη.



Μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω για να περάσει η ώρα, άρχισα να μετρώ και να επιθεωρώ τους συνταξιδιώτες μου, με τους οποίους, πιθανότατα, θα πνιγόμουν συντροφικά!

Επειδή εκ παραδόσεως γνώριζα ότι οι χοντροί επιπλέουν, και επειδή δεν υπάρχουν αρκετά σωσίβια, κάθισα για κάθε ενδεχόμενο στο πλευρό χοντρής κυρίας, την οποία δεν εγκατέλειψα σε όλο το διάστημα του ταξιδιού, μέχρι βαθμού ενοχλήσεως, που εκδηλώθηκε εκ μέρους της δις και τρις με αγανάκτηση!



¨Δεν κάνεις και παρά πέρα, χριστιανέ μου! Με έσκασες μ΄αυτή τη ζέστη!...¨


Ο Ποσειδών μαίνεται! Τότε τα είχε με τον Οδυσσέα, αλλά με εμάς, τους Κυριακάτικους εκδρομείς, τι έχει;

Καθ΄όλο το διάστημα της διαδρομής έκανα διάφορες σκέψεις όπως: γιατί να κουνιέται το πλοίο, από ποια πλευρά θα ήταν πιθανό να μας άδειαζε, και σε αυτή τη περίπτωση από πού θα άρπαζα το σωσίβιο;

Ξέρετε, σε αυτές τις στιγμές ακριβώς, συλλογίζεται κανείς μια καλή καρέκλα επί του ευλογημένου και στερεού εδάφους της Πλατείας, ένα καλοβρασμένο καφέ, και την γλυκύτητα της ζωής του ανθρώπου, που δεν έχει την ανοησία να ταξιδεύει στον Σαρωνικό...

Πως βγήκα στο πρώτο νησί που απαντήσαμε, για να είμαι ειλικρινής, δεν το πολυκατάλαβα. Σας βεβαιώνω δε ότι ούτε η Κίρκη, ούτε η Καλυψώ με κράτησε εκεί για μια βδομάδα.






Επιθεωρούσα όμως τους επιβάτες των διερχόμενων πλοιαρίων, και όταν ανακάλυψα νέο ¨σωσίβιο¨, τότε μόνο αποφάσισα την συνέχιση του ταξιδιού μου.
Αυτή τη φορά ήταν ένας καλόγερος κάποιας μονής γειτονικού νησιού, τεραστίων διαστάσεων, όπου θα ήταν αδύνατον να βουλιάξει!


Την Δευτέρα το μεσημέρι είχα σωθεί! Βρήκα την Πηνελόπη μου εξαγριωμένη δι΄απουσία έξι ημερών! Δέκα χρόνια έλειψε ο Οδυσσέας και δεν του έγινε καμία παρατήρηση!

Και όμως, ορκίζομαι να μην εγκαταλείψω ποτέ πλέον την εστία, την Πηνελόπη, και την πλατεία του Συντάγματος διά θαλάσσιο ταξίδι...

(Βασισμένο σε χρονογράφημα του δημοσιογράφου της ΕΣΤΙΑΣ ¨Λαυρά¨ 1937)