Τις κυριακάτικες αποδράσεις τις προσμέναμε με χαρά από παιδιά: το αυτοκίνητο ήταν το μέσο που μας πήγαινε σε ένα κάθε φορά καινούργιο μέρος το οποίο θέλαμε να ανακαλύψουμε. Τα μάτια μας σαν σφουγγάρι ρουφούσαν νέες εικόνες, τα χέρια θέλαν ν’ αγγίξουν αυτά που βρίσκονταν μπροστά στον κορμό του σώματος, καμωμένα με αισθητική και αρμονία καθότι αποκυήματα της τέχνης. Σύμμαχος ο ήλιος, ομοίως και τώρα.
Η ομορφιά ενυπάρχει παντού αρκεί κανείς να μπορεί να τη διακρίνει. Αυτή κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος και στην βορειοανατολική Αττική, στα σημεία όπου αρχαιολογικά ευρήματα συνυπάρχουν αρμονικά με τη φύση, αλλά και εκεί όπου απλώνεται το μπλε, γίνεται έπειτα κύμα και σκα στην ακτή, (προσ)καλώντας ντόπιους και ταξιδιώτες να βουτήξουν στα καταγάλανα νερά και το κορμί να γευτεί τη θαλασσινή αλμύρα.
Ξεκινάμε νωρίς για να προλάβουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, άλλωστε, μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι υποδέχονται τους επισκέπτες από τις πρώτες πρωινές ώρες. Καθώς απομακρυνόμαστε από το κλεινόν άστυ, στο βλέμμα εισέρχονται σταδιακά δέντρα που στέκονται ανάμεσα σε σπίτια. Η διακριτή παρουσία τους προοικονομεί εκείνο που ακολουθεί σε περιοχές της Ανατολικής Αττικής, και παρότι τις έχουμε πολλάκις επισκεφτεί, ανυπομονούμε για την επόμενη φορά που θα δούμε εκεί τη φύση να ανθίζει με καμάρι.
Πρώτος σταθμός η Βραυρώνα, μία από τις αρχαίες πόλεις της Αττικής. Παρκάρουμε και περπατάμε προς τον κολπίσκο της Βραυρώνας, πλησίον του υγροβιότοπου, ώσπου να βρεθούμε στον αρχαιολογικό χώρο όπου διασώζονται θεμέλια του ναού της Βραυρωνίας Αρτέμιδος (5ος αι. π.Χ.), στον οποίο λέγεται ότι υπήρχε το ξόανο της θεάς Αρτέμιδος που το είχαν μεταφέρει από την Ταυρίδα, κατόπιν εντολής της ίδιας, η Ιφιγένεια και ο Ορέστης. Περιηγούμαστε στον χώρο, δίπλα στον ναό εντοπίζουμε –μεταξύ άλλων– μέρος της στοάς σχήματος Π, την ιερή πηγή, την παλαίστρα, τη γέφυρα επάνω από τον μικρό ποταμό Ερασινό που διέρχεται από τον αρχαιολογικό χώρο.
Ο χώρος έχει μνήμη και όσα έχουν εκτυλιχτεί υπενθυμίζουν το τότε μέσα από απομεινάρια. Κατά την αρχαιότητα, τελείτο στο ιερό της Αρτέμιδος τα Βραυρώνια, γιορτή που μεταξύ άλλων περιελάμβανε αθλητικούς και μουσικούς αγώνες, αρματοδρομίες καθώς και την τελετή μύησης των αρκτείων (νεαρές κοπέλες). Σχετικά εκθέματα, όπως και για τον αρχαίο οικισμό (3.500 π.Χ. – 900 π.Χ.) της περιοχής και την ιστορία της Μεσογαίας, ατενίζουμε στο αρχαιολογικό μουσείο της Βραυρώνας που βρίσκεται στον παρακείμενο χώρο.
Μπαίνουμε ξανά στο αυτοκίνητο. Αφήνουμε πίσω το μέρος όπου λατρευόταν η Άρτεμις και πορευόμαστε προς τον Μαραθώνα που με τη σειρά του μας «ταξιδεύει» επίσης πίσω στον χρόνο και σε γεγονότα. Όπως στην μάχη που διεξήχθη (490 π.Χ.) ανάμεσα σε Αθηναίους και Πέρσες, στην πεδιάδα του Μαραθώνα, όπου σώζεται ο τύμβος των 192 Αθηναίων Μαραθωνομάχων (Σορός). Τον τύμβο αυτόν, όπου ετάφησαν τα λείψανα που απέμειναν ύστερα από την καύση των νεκρών, τον διακρίνουμε από μακριά, προτού ακόμα μπούμε στον αρχαιολογικό χώρο, χάριν στο ύψος του που αγγίζει τα 9 μ., ενώ η διάμετρός του καταλαμβάνει 50 μ. Επεξηγηματικές πλάκες που βρίσκονται στον ίδιο χώρο δίνουν περαιτέρω πληροφορίες για το ιστορικό πλαίσιο.
Βγαίνουμε από τον χώρο και πορευόμαστε προς τα όρια του Δήμου Μαραθώνος – Νέας Μάκρης, κοντά στη θάλασσα. Στον αρχαιολογικό χώρο που «απλώνεται» παραλιακά, ξεπηδά, ανάμεσα σε καλάμια, στην ελώδη Μπρεξίζα, το ιερό των Αιγυπτίων Θεών. Ιδρύθηκε (2ος αι. μ.Χ.) από τον Ηρώδη Αττικό ως μίμηση του ιερού του Σαράπιδος στα Δέλτα του Νείλου και αποτελείτο από αγάλματα (αντίγραφα) υπερφυσικού μεγέθους που πλαισίωναν σε ζεύγη τους πυλώνες στις εισόδους του ιερού. Τα ανδρικά είναι στον τύπο του Φαραώ, τα γυναικεία στον τύπο της Ίσιδος.
Όλα τους σαγηνευτικά, λουσμένα στις ακτίνες του ήλιου όπως και η φύση που βρίσκεται στα καλύτερά της στον ίδιο χώρο. Το χορταράκι έχει πάρει μπόι και κάνει συντροφιά στα αγριολούλουδα. Και όσο δεν θέλουμε να αποχωριστούμε την ομορφιά της συνύπαρξης του ιερού των Αιγυπτίων Θεών και της φύσης, άλλο τόσο θέλουμε να περάσουμε το κατώφλι του Αρχαιολογικού Μουσείου Μαραθώνα για να θαυμάσουμε τα ευρήματα από Μπρεξίζα και Μαραθώνα. Μεταξύ άλλων, την προσοχή μας κεντρίζουν τα αγάλματα αιγυπτιακών θεοτήτων τα οποία φιλοξενούνται στην αίθουσα για το ρωμαϊκό Ιερό.
Ο ήλιος μας λούζει καθώς βγαίνουμε από το μουσείο, και η μυρωδιά από φρεσκοψημένο ψάρι στη σχάρα καθοδηγεί τα βήματά μας σε μία από τις πολλές ταβέρνες που στέκονται παραθαλάσσια. Μετά την απόλαυση των ουρανίσκων ήρθε η ώρα για μεσημεριανή σιέστα. Βγάζουμε από το αυτοκίνητο την ομπρέλα και τις ξαπλώστρες θαλάσσης, τις απλώνουμε σε κάποιο σημείο της αμμώδους παραλίας Μαραθώνα και ξαπλώνουμε. Κλείνουμε τα βλέφαρα και νανουριζόμαστε υπό τον ήχο της θάλασσας που χαϊδεύει απαλά την ακτή. Μία στιγμή απόλυτης γαλήνης κατά την οποία χάνεται η αίσθηση του χρόνου. Δίνει τη θέση της στην ποίηση, θαρρείς πως «βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή – φωνή που μπαίνει μες την καρδιά μας και την συγκινεί και την ευφραίνει» (Κ. Π. Καβάφης, «Φωνή απ’ την θάλασσα»).
Λήψη από τη Νέα Μάκρη/Photo: Νεκταρία Μαραγιάννη
Το τραγούδι του κύματος συντροφεύουν παιδικές φωνές και χτυπήματα χεριών στην μπάλα που τυγχάνει κάποιες φορές να πέφτει στην αμμουδιά. Το απαλό αεράκι μάς σκουντά απαλά να ανοίξουμε τα βλέφαρά μας. Ο ήλιος έχει κατέβει, οπότε δεν μένει κάτι άλλο από το να βουτήξουμε στα καταγάλανα νερά του Μαραθώνα, που δεν αποτελεί την μόνη επιλογή για λουόμενους. Εξίσου όμορφες είναι οι παραλίες Μαρίκες στη Ραφήνα, Μικρή Χαμολιά με τα τιρκουάζ νερά κοντά στη Βραυρώνα, Αρτέμιδα – Λούτσα με πολύ ρηχά νερά, Ερωτοσπηλιά και Αυλάκι στο Πόρτο Ράφτη, Μικρό Σέσι στο Γραμματικό, Σχοινιάς στον Μαραθώνα, μεταξύ άλλων.
Τις αναλογιζόμαστε καθώς ο ήλιος έχει βάψει μενεξεδί τον ουρανό, υπενθυμίζοντάς μας ότι όπου να’ ναι θα «πλημμυρίσει» με το φως του την άλλη πλευρά της υφηλίου. Η μέρα φτάνει στο τέλος της και ήταν γεμάτη· ο χρόνος επενδύθηκε σωστά ώστε να χαρούμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Εκείνο που μένει είναι η μοναδικότητα των στιγμών και η ανατολική Αττική έχει πολλές όμορφες εικόνες να προσφέρει. Αναζητήστε τες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου