Το σύστημα Όρμπαν μπροστά στο όριο αντοχής του: Η άνοδος του Τίσα και η πρώτη πραγματική απειλή μετά το 2010

Οι βουλευτικές εκλογές της 12ης Απριλίου 2026 δεν είναι μια τυπική αναμέτρηση εξουσίας στην Ουγγαρία, όχι τουλάχιστον μία από αυτές που ο Βίκτορ Όρμπαν έχει συνηθίσει να κερδίσει

«παίζοντας» μόνος του. Είναι η πρώτη σοβαρή δοκιμασία του πολιτικού και θεσμικού οικοδομήματος που έστησε ο Όρμπαν από το 2010 και μετά. Όχι απέναντι σε μια κουρασμένη, κατακερματισμένη αντιπολίτευση, αλλά απέναντι σε έναν νέο φορέα που απειλεί την εσωτερική συνοχή του συστήματος και αμφισβητεί τη βασική του υπόθεση: ότι η εξουσία είναι δεδομένη…

Το διακύβευμα δεν είναι απλώς ποιος θα κυβερνήσει. Είναι αν το καθεστώς που συγχώνευσε κόμμα, κράτος, οικονομία και δημόσιο λόγο μπορεί να ηττηθεί σε εκλογές που διεξάγονται με κανόνες που το ίδιο έχει σχεδιάσει.

Η διακυβέρνηση Όρμπαν - από την πολιτική στην αρχιτεκτονική ισχύος Από το 2010, ο Όρμπαν δεν άσκησε απλώς εξουσία. Αναδιαμόρφωσε το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή ασκείται. Το κυβερνών Φιντές επαναχάραξε εκλογικές περιφέρειες, μείωσε τα θεσμικά αντίβαρα, συγκέντρωσε τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και καλλιέργησε ένα πιστό επιχειρηματικό οικοσύστημα που εξαρτάται από κρατικές αποφάσεις και ευρωπαϊκούς πόρους.

Το αφήγημα έχει δομηθεί σε τέσσερις άξονες: εθνική κυριαρχία, σύγκρουση με τις Βρυξέλλες, πολιτισμικός πόλεμος, ασφάλεια απέναντι στο χάος. Το μοντέλο απέδωσε πολιτικά, αλλά παρήγαγε κόπωση. Η ακρίβεια, η στασιμότητα, η διαφθορά και η αίσθηση θεσμικής ασφυξίας έχουν διαβρώσει το κοινωνικό συμβόλαιο. Και για πρώτη φορά, αυτή η φθορά φαίνεται να παίρνει την μορφή ρεαλιστικής εκλογικής απειλής.

Δημοσκοπήσεις - προβάδισμα, όχι ακόμη ανατροπή Οι περισσότερες ανεξάρτητες μετρήσεις δίνουν σαφές προβάδισμα στο κόμμα Τίσα του Πέτερ Μαγιάρ, συχνά μεταξύ 8 και 12 μονάδων. Το Φιντές υποχωρεί, αλλά δεν καταρρέει. Διατηρεί συμπαγή πυρήνα και πλεονέκτημα στις μονοεδρικές, όπου η κρατική και κομματική μηχανή λειτουργεί με ακρίβεια ή και πιέσεις στα «σημεία» που αποδίδουν…

Με απλά λόγια: οι αριθμοί δείχνουν αλλαγή δυναμικής, όχι ακόμη αλλαγή καθεστώτος. Αυτό εξηγεί γιατί το στρατόπεδο Όρμπαν δεν επενδύει στην αντιπαράθεση προγραμμάτων. Επενδύει στον έλεγχο του πεδίου, στην απονομιμοποίηση και στην πόλωση.

Η στρατηγική Όρμπαν - φόβος, εξωτερικός εχθρός, εσωτερική πειθαρχία Ο Όρμπαν επαναφέρει το δίλημμα «πόλεμος ή ειρήνη», εργαλειοποιώντας την Ουκρανία και παρουσιάζοντας την αντιπολίτευση ως προέκταση των Βρυξελλών. Είναι δοκιμασμένο μοτίβο. Όταν η εσωτερική φθορά ανεβαίνει, ο εξωτερικός εχθρός λειτουργεί ως συγκολλητική ύλη.

Παράλληλα, εντείνεται η χρήση «γκρίζων ζωνών»: κρατική διαφήμιση, φιλικά μέσα, επιλεκτικές διαρροές, διοικητικές πιέσεις. Το σύστημα δεν αμύνεται. Προετοιμάζεται.

Κλείσιμο Μαγιάρ, Partizán και ο προαναγγελθείς βρώμικος πόλεμος

Η χθεσινή ανάρτηση του Μαγιάρ, όπου μιλά ευθέως για επικείμενη δημοσιοποίηση sex tape με τον ίδιο και πρώην σύντροφό του, δεν είναι κίνηση απελπισίας. Πατάει πάνω σε όσα είχε πει πριν δύο χρόνια στη συνέντευξή του στο Partizán – τη στιγμή που, όπως ο ίδιος λέει, «ράγισε» η εικόνα της παντοδυναμίας του Φιντές.

Στη συνέντευξη εκείνη, ο Μαγιάρ είχε περιγράψει εκ των έσω τη λειτουργία του συστήματος:
• παρακολουθήσεις,
• φακέλους προσωπικών δεδομένων,
• υλικό που χρησιμοποιείται ως μοχλός εκβιασμού,
• και μια κουλτούρα σιωπής που επιβάλλεται όχι με ιδεολογία, αλλά με φόβο.

Η ανάρτηση λειτουργεί ως προληπτική πολιτική κίνηση. Λέει καθαρά ότι αναμένει την κυκλοφορία sex tape – ακόμη και κατασκευασμένου ή προϊόντος μυστικών υπηρεσιών – όχι για να πληγεί ο ίδιος προσωπικά, αλλά για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη. Με αυτόν τον τρόπο μετατοπίζει το παιχνίδι: αν το υλικό δημοσιευθεί, επιβεβαιώνει το αφήγημα περί καθεστωτικών μεθόδων. Αν δεν δημοσιευθεί, δείχνει ότι αιφνιδίασε τον μηχανισμό. Και ταυτόχρονα χαράσσει κόκκινη γραμμή: δεν υποχωρεί, δεν εκβιάζεται, δεν αλλάζει ατζέντα.

Τα εκλογικά σενάρια - πώς και που μπορεί να κριθεί το αποτέλεσμα 

Σενάριο 1 - καθαρή νίκη Τίσα
Απαιτεί υψηλή συμμετοχή και περιορισμό της διαρροής στις μονοεδρικές. Είναι το πιο δύσκολο σενάριο, γιατί προϋποθέτει το σύστημα Όρμπαν να αποδεχθεί ήττα χωρίς να ενεργοποιήσει τις «τελευταίες γραμμές άμυνας» που ο Μαγιάρ είχε περιγράψει ήδη από το Partizán.

Σενάριο 2 - νίκη Τίσα με αμφισβήτηση
Το πιθανότερο. Οριακές περιφέρειες, νομικές προσφυγές, θόρυβος περί ξένης παρέμβασης, και παράλληλα καμπάνια σπίλωσης – με αιχμή το προαναγγελθέν sex tape. Στόχος όχι η ανατροπή, αλλά η απονομιμοποίηση.

Σενάριο 3 - επιβίωση Φιντές μέσω συστήματος
Χαμηλή συμμετοχή, κατακερματισμός ψήφου, πλήρης αξιοποίηση κρατικών πόρων. Μπορεί να μην σημαίνει νίκη για το Φιντές αλλά δεδομένα δεν θα είναι ούτε νίκη του Μαγιάρ.

Σενάριο 4 - κλιμάκωση πριν την κάλπη
Εδώ η ανάρτηση Μαγιάρ λειτουργεί ως καμπανάκι. Αν το σύστημα νιώσει ότι χάνει τον έλεγχο, μπορεί να επιλέξει τη σύγχυση αντί της πειθούς. Η λογική που θα επιχειρηθεί ειδικά από το στρατόπεδο Όρμπαν να κατακλύσει την χώρα είναι το «όλοι ίδιοι, άρα τίποτα δεν αλλάζει».

Οι εκλογές του 2026 δεν θα κριθούν μόνο στην κάλπη. Θα κριθούν στη συμμετοχή, στις μονοεδρικές και στο αν το σύστημα Όρμπαν μπορεί να επιβάλει ξανά το δικό του δίλημμα.

Το Τίσα έχει μομέντουμ. Το Φιντές έχει δεδομένα έναν πανίσχυρο μηχανισμό. Και ανάμεσα βρίσκεται μια κοινωνία που, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, βλέπει ρωγμή σε ένα σύστημα που παρουσιαζόταν ως «άθραυστο».