Διαβολοδεκαετία: Από το πρώτο κιόλας ραντεβού, χωρίς καν να έχει ξυρίσει τα πόδια της…

Στις ευρωεκλογές που έγιναν στις 25 Μαΐου 2014, ο ΣYΡΙΖΑ ήρθε πρώτος - Στις αυτοδιοικητικές που διεξήχθησαν την ίδια μέρα, εξέλεξε τη Ρένα Δούρου περιφερειάρχη Αττικής - Θεωρητικά η κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας- ΠΑΣΟΚ οι λεγόμενοι Σαμαροβενιζέλοι, είχαν μπροστά τους ενάμιση χρόνο ώσπου να ολοκληρώσουν τη θητεία τους - Μεσολαβούσε όμως η εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας - Εάν δεν συγκεντρώνονταν οι απαραίτητες εκατόν ογδόντα ψήφοι βουλευτών, θα προκηρύσσονταν πρόωρες εκλογές - Το περιπετειώδες δεύτερο εξάμηνο του 2014 διηγείται ο Χρήστος Χωμενίδης στο ενδέκατο επεισόδιο της «Διαβολοδεκαετίας»





Οι Ευρωεκλογές διεξήχθησαν στις 25 Μαϊου του 2014, ταυτόχρονα με τον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ο Σύριζα έσκισε. Εξέλεξε περιφερειάρχη Αττικής τη Ρένα Δούρου. Πήρε στις κάλπες για την Ευρώπη 26,57% ενώ η Νέα Δημοκρατία περιορίστηκε στο 22.74% και το Πασόκ στο 8,02% . Μπορούσαν οι Σαμαροβενιζέλοι να γυρίσουν το παιχνίδι; Να προλάβουν την επερχόμενη ήττα τους; Η μοναδική φορά κατά τη Μεταπολίτευση που οι ευρωεκλογές δεν προεξόφλησαν το αποτέλεσμα των προσεχών εθνικών εκλογών ήταν το 1999. Τότε ο Κώστας Καραμανλής είχε επικρατήσει άνετα του Κώστα Σημίτη.







Για να ηττηθεί βραχεία κεφαλή από το Πασόκ τον Απρίλιο του 2000. Θεωρητικά η κυβέρνηση συνεργασίας που είχε σχηματιστεί τον Ιούνιο του 2012, με τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας, του Πασόκ και της Δημάρ -η οποία Δημάρ αποχώρησε το 2013 μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ-, θεωρητικά οι Σαμαροβενιζέλοι είχαν περιθώριο μέχρι το καλοκαίρι του 2016. Δύο χρόνια γεμάτα, μέσα στα οποία ήλπιζαν να έχουν βγάλει την Ελλάδα από τα μνημόνια. Να έχουν δικαιώσει τις θυσίες του λαού. Μεσολαβούσε όμως η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η θητεία του Κάρολου Παπούλια έληγε στις αρχές του 2015.

Το Σύνταγμα όριζε τρεις ψηφοφορίες. Στις πρώτες δύο, ο υποψήφιος Πρόεδρος έπρεπε για να εκλεγεί να συγκεντρώσει τα κουκιά 200 βουλευτών. Στην τρίτη του αρκούσαν 180. Εάν και η τρίτη ψηφοφορία απέβαινε άκαρπη, η Βουλή διαλυόταν και προκηρύσσονταν εθνικές εκλογές.



Η εικόνα της Βουλής είχε αρκετά διαφοροποιηθεί από το 2012. Η Δημοκρατική Αριστερά, αφότου έφυγε από την κυβέρνηση ιδίως δε μετά το συντριπτικό 1,2% στις ευρωεκλογές, φυλλοροούσε. Τέσσερις βουλευτές της είχαν διαγραφεί ή ανεξαρτητοποιηθεί και υποστήριζαν το «Ποτάμι». Αρκετοί άλλοι αλλοιθώριζαν προς τον Σύριζα. Μα και από τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου είχαν σημειωθεί αποχωρήσεις. Ακόμα και ο Μίμης Ανδρουλάκης που είχε εκλεγεί με το Πασόκ, είχε από τον Νοέμβριο του 2012 γίνει ανεξάρτητος. Όσο για τον Βύρωνα Πολύδωρα, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από τη Νέα Δημοκρατία επειδή την έχει καλέσει να συνεργαστεί με τη Χρυσή Αυγή και είχε χαρακτηρίσει τον Γιάννη Στουρνάρα Λένιν που απαλλοτριώνει το βιός των νοικοκυραίων, όσο για τον Βύρωνα Πολύδωρα, εκείνος είχε ιδρύσει κόμμα. Την «Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό».



Τι αριθμητική να κάνεις; Ποιος υποψήφιος Πρόεδρος θα μπορούσε να μαζέψει 180 ψήφους; Η ιδέα των Σαμαροβενιζέλων ονομαζόταν Φώτης Κουβέλης. Τον βολιδοσκόπησαν από το καλοκαίρι του 2014 - δεν το απέκλεισε – τουναντίον. Κάποιοι αισιόδοξοι προέβλεπαν πως η υποψηφιότητά του θα προχωρούσε. Ότι ο πρώτος αριστερός Πρόεδρος θα καταγόταν από τα Τρίκαλα, θα έτρεφε αρειμάνιο μύστακα και θα ήταν μανιώδης καπνιστής.

Το βράδυ των ευρωεκλογών, κύκλοι προσκείμενοι στον Αντώνη Σαμαρά προσπαθούσαν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις. «Η Νέα Δημοκρατία ήρθε μεν δεύτερη» παραδέχονταν «και ο Σύριζα όμως πόρρω απείχε από τον θρίαμβο. Με το εικοσιεξίμησι τοις εκατό του, δεν μπορεί να μάς αμφισβητήσει…» Κυκλοφορούσαν φήμες για σαρωτικό ανασχηματισμό, ο οποίος θα έδινε στους Σαμαροβενιζέλους καινούργια πνοή. Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν. Στη φρέσκια δήθεν κυβέρνηση που ανακοινώθηκε στις 10 Ιουνίου, ο Γιάννης Στουρνάρας αντικαταστάθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών από τον Γκίκα Χαρδούβελη και ο Πάνος Παναγιωτόπουλος στο Πολιτισμού και Αθλητισμού από τον Κώστα Τασούλα. Δύο πρόσωπα, της λεγόμενης «βαθιάς Δεξιάς», ξεχώριζαν σε κομβικά πόστα. Ο


Αργύρης Ντινόπουλος στο Εσωτερικών. Και η Σοφία Βούλτεψη στη θέση της κυβερνητικής εκπροσώπου.







Το πιο σημαντικό που συνέβη μετά τις ευρωεκλογές ήταν ότι οι δανειστές μας άλλαξαν στάση. Πεπεισμένοι ότι ο Σύριζα έρχεται με φόρα, αντιμετώπιζαν πλέον τους Σαμαροβενιζέλους σαν καμένα χαρτιά. «Σε λίγους μήνες θα έχουμε άλλους απέναντι μας» σαν να τους έλεγαν. «Γιατί να σας κάνουμε τη ζωή έστω και ελάχιστα πιο εύκολη;»

Το κρίσιμο ερώτημα, που ασφαλώς θα απασχολήσει τον ιστορικό του μέλλοντος, ήταν εάν τον ίδιο τον Σύριζα τον συνέφερε να αναλάβει μία ώρα αρχύτερα κυβερνητικές ευθύνες. Κάποιος σώφρων και ψύχραιμος θα συμβούλευε υπομονή. «Αφήστε να ολοκληρώσουν οι Σαμαροβενιζέλοι τη θητεία τους. Να βγάλουν τα
κάστανα από τη φωτιά» θα τους έλεγε. «Κι έρχεστε εσείς, το 2016, σε ένα τοπίο πολύ πιο καθαρό….» Όπως τηρουμένων των αναλογιών συνέβη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που έγινε πρωθυπουργός το 2019 ενώ η χώρα είχε απαλλαγεί από τα μνημόνια το 2018.



Ο Σύριζα ωστόσο είχε πρεμούρα. Φοβόταν μην και χάσει το τάιμινγκ. Μην οι καιροί τον προσπεράσουν. Ένιωθε σαν την ερωτοχτυπημένη κοπέλα που πέφτει στο κρεβάτι του αγοριού από το πρώτο κιόλας ραντεβού, χωρίς καν να έχει ξυρίσει τα πόδια της.