Κυριακή πρωί στη πλατεία Αβησσυνίας

-Ορίστε κύριοι...
-Διαλέγετε και παίρνετε!Συνωστισμός που θα τον ζήλευε η Ερμού.

Ένας, κάποτε κομψευόμενος, γεροντάκος παζαρεύει ματογυάλια..

-Θέλετε για μύωψ; ρωτά ο πωλητής.
-Όχι, πρεσβυωπία έχω.

Κλείσιμο -Δεν έχουμε δυστυχώς. Αυτά είναι για τους μύωψ και γι’ αυτούς που δε βλέπουνε κοντά!!!
-Ε, απ’ αυτά θέλω! εξηγεί ο γεροντάκος. Δοκιμάζει διαβάζοντας ένα παλιό βιβλίο και ικανοποιείται! Ούτε νούμερο, ούτε τίποτα! Πληρώνει και φεύγει ενθουσιασμένος...





Στο διπλανό μαγαζί με επιγραφή «Εν τούτω νίκα», ο καταστηματάρχης έχει βάλει το γραμμόφωνο:
"Κελαηδήστε, ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε"... Το γραμμόφωνο πωλείται.

-Είναι... ρομαντικό! φωνάζει ο πωλητής για να προσελκύσει την πελατεία.
-Είναι καλό; ρωτά ένας.



-Αφού παίζει και συναυλίες, απαντά σοβαρότατα ο καταστηματάρχης.

Κι επειδή ο πελάτης δεν ενθουσιάζεται, συμπληρώνει:

Άκου δω... αν δεν το θέλεις, έχω μέσα και βιολί!


Ένας πόλισμαν παίρνει να δει μια σφυρίχτρα.

-Αυτή που βλέπεις, μπορεί να είναι και του Μπαϊρακτάρη*, παρατηρεί ο καταστηματάρχης.
-Μα δε σφυρίζει! παρατηρεί ο πόλισμαν...
-Τι λες καλέ; Αυτή δε σφυρίζει; Φέρτη δω!
Την παίρνει, τη βάζει στο στόμα και με ταχυδακτυλουργική δεξιοτεχνία αφήνει ένα παρατεταμένο και ηχηρό σφύριγμα... με τα δάχτυλα!!! Ο πόλισμαν τον αγριοκοιτάζει και φεύγει...
-Πάρε την κι άμα θέλεις να σφυρίξεις εδώ είμαι εγώ! επιμένει ο έμπορος..

Πιο κάτω, ένας πλανόδιος «καθηγητής του Πανεπιστημίου» φωνάζει αξιοπρεπώς: "Εδώ τα ανθρωποσωτήρια έμπλαστρα!".

-Τι κάνουν αυτά;
-Όλες τας παθήσεις των νοσημάτων κύριε, τας νοσηλεύουν στιγμιαίως!
-Δηλαδή;
-Γρίπη, συνάχι, βήχα, καρκίνο, φυματίωση, βαρυστομαχιά! Βάζετε ένα έμπλαστρο και είσθε εν τάξει. Όλοι οι καθηγηταί του Πανεπιστημίου τα χρησιμοποιούν...
-Τι λες; Και γιατί δε σε υποστηρίζουν;
-Ένεκα η αντιζηλία βλέπετε!!!


Παραδίπλα κρέμονται καμιά δεκαριά κιθάρες...

-Θέλεις μια κανταδορίστικη, αφεντικό; Είναι μερακλού!
-Μα δεν ξέρω να παίζω...
-Άμα την πάρεις αυτή θα μάθεις. Να, κοίτα... και της τραβάει μια στις χορδές που ηχούν ασυνάρτητα...
-Είδες! λέει σοβαρότατα...

Αλλά ο πελάτης φεύγει.

Παρακάτω ένας πελάτης περιεργάζεται ένα πιάτο του τοίχου.

-Να σου δώσω ένα τάλιρο να το πάρω;

Ο καταστηματάρχης ενδίδει...

-Κομμάτια να γίνει!

Και… ω του θαύματος, το πιάτο γλιστρά από τα χέρια του πελάτη και γίνεται κομμάτια. Ο έμπορος θέλει να πληρωθεί, ο πελάτης αρνείται, ο μοιραίος πόλισμαν, χωρίς σφυρίχτρα, εμφανίζεται και ο πελάτης συμβιβάζεται να πληρώσει τα μισά...

-Ορίστε κυρία... περάστε κύριοι...
-Μα που να περάσουμε; Μήπως έχεις μαγαζί;
-Τι να το κάνω; Εδώ δε σταυρώνουμε φράγκο στο δρόμο! Φαντάσου να είχαμε και μαγαζί!
-Πόσο έχει το καναρίνι;
-Ένα χιλιάρικο, εγώ το πουλάω διακόσες...
-Και γιατί το πουλάς διακόσιες;
-Γιατί το έχω κλεμμένο κύριος!

Και ο κύριος που είναι λιγάκι αφελής, την παθαίνει και παίρνει τον φλώρο για καναρίνι οκαζιόν!

-Μα κελαηδεί; διατυπώνει την τελευταία του αμφιβολία...
-Αν κελαηδεί! Μήπως παύει μέρα-νύχτα; Μην κοιτάς τώρα που σε είδε και φοβήθηκε…
-Σαλόνια ωραία, μοντέρνα, Λουδοβίκου τετάρτου! Τι κοιτάτε κυρία μου; Το κάντρο; Αυτό είναι του Μιχαήλ Άγγελου!!!

Η κυρία όμως φαίνεται να μην καταπλήσσεται...

-Ποίος είναι ο Μιχαήλ Άγγελος; ρωτάει...
-Ο Μιχαλάκης ο Άγγελος -αλλάζει αμέσως το τροπάρι ο έμπορος-, παιδί δικό μας, ελαιοχρωματιστής. Να, εδώ κάθεται. Θέλεις να τον φωνάξω;

Και η κυρία αγοράζει αντί 45 δραχμών τον πίνακα και παρακαλεί να περάσει από το σπίτι της ο Μιχαήλ Άγγελος για να βάψει κάτι!!!

-Ορίστε κύριοι... δόξες, χαρές, δάκρυα, αισθήματα, αναμνήσεις… Όλα στη φτήνια!!!

* Αστυνομικός Διευθυντής, φόβος και τρόμος των κουτσαβάκηδων

(βασισμένο σε ρεπορτάζ του Δ.Ευαγγελίδη για το "Έθνος", Ιούνιος 1935)