Ο υποψήφιος

Ο κόσμος έχει γεμίσει αυτές τις μέρες με ευγενείς και περιποιητικούς ανθρώπους. Δεν προφταίνει κανείς να δέχεται περιποιήσεις! Σήμερα το πρωί, μέσα σε ένα λεωφορείο που ανέβαινε την Σταδίου, δεν πλήρωσα εισιτήριο. Μου το πλήρωσε ένας συνεπιβάτης, πολύ γνωστός και πολύ αγαπητός μου, ο οποίος όμως ποτέ δεν είχε φτάσει την συμπάθειά του μέχρι του σημείου να μου καταβάλει τα οδοιπορικά μου έξοδα.



-Μα γιατί φίλε μου, τον ρώτησα. Ήταν ανάγκη να πληρώσετε;

-Δεν αξίζει τον κόπο να γίνεται λόγος... μου απάντησε. Τα κρατούσα στο χέρι μου. Που να βγάζετε τώρα να πληρώσετε;

Και επειδή κρατούσε πράγματι στο χέρι του ένα τάλιρο, πλήρωσε και το εισιτήριο ενός αντικρινού μας κυρίου, ο οποίος έμεινε και αυτός έκπληκτος από την περιποίηση.

-Και του κυρίου από εκεί, είπε στον εισπράκτορα. Τρία εν όλο...

Συγκινημένος από αυτές τις εκδηλώσεις κατέβηκα λίγο παραπάνω και σταμάτησα μπροστά στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου του Kaufman. Έβγαλα από συνήθεια ένα τσιγάρο και το έβαλα στα χείλια μου χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να το ανάψω. Είναι και αυτός ένας τρόπος να ξεγελάει ένας μανιώδης καπνιστής τον εαυτό του, και να νομίζει πως καπνίζει...



Ξαφνικά είδα ένα σπίρτο να ανάβει στην άκρη του τσιγάρου μου.

Άναψε βρε αδερφέ. Δεν μπορώ να σε βλέπω να βασανίζεσαι!




Ήταν άλλος ένας περιποιητικός κύριος, που είχε φτάσει από την άλλη άκρη του πεζοδρομίου για να μου δώσει τη φωτιά του. Μου είπε και αυτός μερικά καλά λόγια, με βεβαίωσε ότι το πρόσωπό μου λάμπει από υγεία, και προχώρησε με το κουτί των σπίρτων στο χέρι, προφανώς για να περιποιηθεί και κάποιον άλλο παρακάτω.

Δεν είχα προχωρήσει λίγα βήματα ακόμα, όταν ένα ταξί σταμάτησε μπροστά μου και κάποιος γνωστός μου κύριος –όχι όμως και τόσο γνωστός μου ώστε να σταματήσει το αμάξι για χάρη μου- μου φώναξε από μέσα:

-Για πού, αγαπητέ μου;

-Για το Κολωνάκι, του απάντησα χωρίς να μαντεύω το σκοπό της ερώτησης.



-Ελάτε να σας πάω... μου είπε περιχαρής. Από εκεί ακριβώς πηγαίνω και εγώ...

Και όμως, δεν είχε, από ότι κατάλαβα, καθόλου λόγο να πάει προς τα εκεί! Γεγονός πάντως είναι ότι μεταφέρθηκα με όλες τις τιμές και στο Κολωνάκι, θαυμάζοντας την ευγένεια που κατέκλυσε την πόλη.


Είναι περιττό, νομίζω, να σας διευκρινίσω ότι όλοι αυτοί οι περιποιητικοί κύριοι ήσαν υποψήφιοι υποστηριζόμενοι από άγνωστους μου πολιτικούς συνδυασμούς!

Αλλά τι τα θέλετε; Όταν συναντά κανείς μπροστά του την ευγένεια, οφείλει να πανηγυρίζει το γεγονός, χωρίς να ζητάει και τα στοιχεία της ταυτότητάς της...

Δυστυχώς όμως, λίγο αργότερα, βίωσα μια σκληρή απογοήτευση. Ενώ βάδιζα αμέριμνος, κάποιος βιαστικός έπεσε επάνω μου, μου πέταξε κάτω ένα πακέτο που κρατούσα, και προχώρησε χωρίς να μου ζητήσει έστω και τυπικά συγγνώμη!

Ε! Ασφαλώς ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν υποψήφιος...

(βασισμένο σε χρονογράφημα του Παύλου Νιρβάνα για την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, 1932)